دردی است...

مجنون نه! من باید خودم جای خودم باشم

باید خودم بی واژه لیلای خودم باشم

عمری مرا دور تو گردیدم دمی بگذار

گرداب ناآرام دریای خودم باشم

شیدایی شب های بی لیلا به من آموخت

باید به فکر روح تنهای خودم باشم

بیهوده بودم هرچه از دیروز تا امروز

باید از امشب فکر فردای خودم باشم

بگذار من هم، رنگ بی دردی این مردم

در گیر و دار دین و دنیای خودم باشم

اما نه.....! من آتش به جانم، شعله ام، داغم

نگذار یک پروانه هم جای خودم باشم......